Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

all the dark rags & shadow punks




Μια μικρή κουβέντα με τους Dark Rags για το νέο τους δίσκο, την κυκλοφορία του σε ξένο label, για τα hype της τοπικής σκηνής, τις αγάπες τους και την παράνοια…




Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

this ain't my time



Άλλη συλλογή ετοίμαζα, με σκοπό μάλιστα να την ανεβάσω νωρίτερα, πριν οι περισσότεροι από σας εκδράμουν για τα σαλέ τους, κάπου κόλλησα, κάπου τα μπέρδεψα, μου έχουν βάλει και το μαχαίρι στον λαιμό από το Mic να στείλω τα καλύτερα μέχρι αύριο, αλλά…αλλά χθες το βράδυ εκεί που σκάλιζα δίσκους και τραγούδια από το βαθύ και όχι τόσο βαθύ παρελθόν βγήκε η παρακάτω μάζωξης των αλητόγατων… 
Θ’ ακολουθήσει σύντομα και η αρχική που σας έλεγα…ως τότε, κάντε εσείς κλικ στο γνωστό μέρος παρακάτω, εγώ σας αφήνω με τα δύο μυστήρια κορίτσια που ακούγονται εντός… 
Εδώ γύρω θα είμαι δεν έχει σαλέ για μένα…







 

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Μια σεμνή πρόταση μέρες και χρόνια που είναι…



Οι εμπορευόμενοί μας μ’ έχουν διαβεβαιώσει πως κάτω απ’ τα δώδεκα ένα αγόρι ή ένα κορίτσι δεν κάνουν πολλά και πράγματα. Και σ’ αυτή την ηλικία ακόμη δεν αξίζουν περισσότερο από τρείς λίβρες στο Χρηματιστήριο, πράγμα που δε θα ‘φτανε για ν’ αποζημιώσετε ούτε τους γονείς ούτε το βασίλειο για τα έξοδα της διατροφής και των κουρελιών τους που στοιχίζουν τέσσερεις φορές τόσα, το λιγότερο.
Θα προτείνω, λοιπόν, ταπεινά τις δικές μου απόψεις, που ελπίζω πως δε θα διεγείρουν την παραμικρή  αντίρρηση.
Ένας γνωστός μου, Αμερικάνος, πολύ ακουσμένος, με διαβεβαίωσε πως στο Λονδίνο ένα υγιέστατο και καλοθρεμμένο παιδάκι είναι, σε ηλικία ενός έτους, ένα πολύ εκλεκτό έδεσμα, πολύ θρεπτικό και υγιεινό όταν γίνεται βραστό, ψητό, στην κατσαρόλα ή στο φούρνο· δεν αμφιβάλω όμως πως μπορεί να μαγειρευτεί και φρικασέ ή ραγού.
Ταπεινά, λοιπόν, ελπίζω πως για το κοινό καλό ελπίζω πως από τα εκατόν είκοσι χιλιάδες παιδιά που υπολογίσαμε, τα είκοσι χιλιάδες μπορούν να κρατηθούν για την αναπαραγωγή του είδους και, μέσα σ’ αυτά, το ένα τέταρτο μόνο αρσενικά, πράγμα που ξεπερνά τα όσα κρατιούνται για τα πρόβατα, τα βόδια και τους χοίρους· και λέω έτσι, γιατί αυτά τα παιδιά σπάνια είναι καρπός γάμου, λεπτομέρεια που λίγο την προσέχουν οι άγριοί μας, ώστε ένα αρσενικό θα επαρκεί για να εξυπηρετεί τέσσερα θηλυκά. Τ’ άλλα εκατό χιλιάδες θα μπορούν, μόλις γίνουν ενός έτους, να προσφέρονται για πούλημα σους ανθρώπους  με θέση και περιουσία, σ’ όλο το βασίλειο, αφού φυσικά θα γίνεται πάντα σύσταση στις μητέρες να τα θηλάζουν με φροντίδα στον τελευταίο μήνα, ώστε να παίρνουν βάρος και να γίνονται παχουλά και τροφαντά, κατάλληλα για ένα καλό τραπέζι.
Ένα παιδί θα μπορεί να φτιάχνει δύο ειδών φαγητά σ’ ένα φιλικό γεύμα· κι όταν η οικογένεια γευματίζει μόνη, θα μπορεί το μπροστινό ή το πισινό να μαγειρεύεται για το φαγητό της ημέρας, ενώ το άλλο, κατάλληλα αλατισμένο και πιπερωμένο, να φυλάγεται για να γίνει ένα περίφημο βραστό ύστερα από τέσσερεις μέρες, ιδιαίτερα μάλιστα το χειμώνα…
Παραδέχομαι πως το φαγητό αυτό θα ‘ναι κάπως ακριβό κι έτσι θα είναι πολύ κατάλληλο για τους γαιοκτήμονες που, αφού καταβρόχθισαν κιόλας τους περισσότερους απ’ τους πατεράδες, έχουν, φυσικά, ακόμα περισσότερο δικαίωμα στα παιδιά.

text: Μέσα από την Ανθολογία του μαύρου χιούμορ (1940) του Andre Breton, ένα απόσπασμα του A Modest Proposal for Preventing the Children of Poor People From Being a Burthen to Their Parents or Country, and for Making Them Beneficial to the Publick (1729) του Jonathan Swift. Στα ελληνικά: Η ταπεινή μου πρόταση για να πάψουν τα παιδιά στην Ιρλανδία να είναι βάρος στους γονιούς τους ή στην πατρίδα. Και για να γίνουν χρήσιμα στην κοινωνία, μετάφραση Αντώνης Μοσχοβάκης, εκδόσεις Αιγόκερως 1996. 
music: The Witchdoktors – Eat My Eye, Brain Machine LP, One Louder records 1996.

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Fur Bible - Plunder the Tombs

Με τον Kid Congo Powers (φωνή, κιθάρα) την Patricia Morrison (μπάσο) και τον ντράμερ με το όνομα…Desperate να σχηματίζουν τους Fur Bible αμέσως μετά την αποχώρησή τους από τους Gun Club, τον Murray Mitchell στην κιθάρα  να έχει πίσω του τις ηχογραφήσεις με τη Lydia Lunch για το The Agony is Ecstasy και  το Wildweed του Jeffrey Lee Pierce, δεν είναι και πολύ δύσκολο να μαντέψει κανείς τι μουσική έπαιζε αυτή η εξαιρετικά βραχύβια μπάντα. 
Αν συνυπολογίσει κανείς την παραγωγή του Foetus κάτω από το όνομα Clint Ruin, το μέλλον που περίμενε την Morrison στους Sisters of Mercy, τον Desperate στη σκηνή με τον Nikki Sudden και τον Rowland S.Howard και τον Kid Congo με τους Bad Seeds και όλους τους υπόλοιπους, ε τότε αυτό δεν είναι αίνιγμα αλλά καταντάει κλοπή σε παντέρημο παρεκκλήσι.  
Αυτό όμως που τελικά φαίνεται να έπαιξε τον μεγαλύτερο ρόλο στον ήχο των Fur Bible όπως μπορεί ο καθείς να καταλάβει από τον τίτλο ακόμη, και τις πρώτες νότες του Plunder the Tombs που ακολουθούν, ήταν το παρελθόν του Kid Congo στους Cramps.  
Από τα 1985 και το επτάϊντσο Plunder the Tombs που είχε στη δεύτερη πλευρά του το Fumble Fist, και το ακολούθησε μέσα στην ίδια χρονιά ένα δωδεκάϊντσο με τα δύο αυτά τραγούδια συν το Headbolt (και τα δύο στην ιστορική γαλλική New Rose) που έκλεισε σύντομα και άδοξα την ιστορία τους, για όλους τους λάτρεις των –ειδικά πρώιμων- Cramps, το ομότιτλο κομμάτι…


Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

The Dark Rags - Paranoia Blues

Closer records
2014

Πέντε σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη τους νυχτερινή πτήση οι Dark Rags συνεχίζουν να κόβουν βόλτες πάντα στα ίδια στενά, ζώντας στο σκοτάδι, ζώντας σ' έναν κόσμο δικό τους. Το Drunken Angel EP του 2010, το πρώτο τους άλμπουμ ένα χρόνο αργότερα το 2011 με τίτλο τι άλλο? The Dark Rags, το Underground με τα δύο κομμάτια το 2012, στο ενδιάμεσο πολλές συναυλίες και πάντοτε πίσω απ' όλα αυτά μια θρησκευτική σχεδόν αγάπη και αφοσίωση σ' αυτό που κάνουν, που δεν βάζει στο ζύγι το πόσοι εκεί έξω ακούν, καταλαβαίνουν και πόσο μάλλον αγοράζουν. 

Δίχως πολλά ούτε μεγάλα λόγια, χωρίς δημόσιες σχέσεις και να 'χαμε να λέγαμε, οι Rags είπαμε ζούνε στον δικό τους κόσμο που χωράει ίσα ίσα όλους τους δρόμους της πόλης όπου ζουν, τους φίλους που μοιράζονται τις μέρες και τις νύχτες, τις μπάντες που μοιράζονται τη σκηνή, και μια χούφτα εφηβικούς ήρωες, οι νότες και οι λέξεις των οποίων τους ώθησαν να ξεκινήσουν να παίζουν μουσική και βγαίνοντας που και που απ' το σκοτάδι να την μοιράζονται μαζί μας. 

Το αλήτικο Punk Rock και οι αυστραλέζικες μπάντες των 80's, cult συγκροτήματα σαν τους Barracudas ή τους Koolkings (του Kristof Hahn, που οι φανς των Swans θα πρέπει να αναγνωρίζουν), ο ήχος αυτού που σωστά ή λάθος ονομάστηκε Paisley Underground με τα Country Punk παρακλάδια του -όπως οι Jet Black Βerries- και πολλά άλλα όμορφα και αγαπημένα... και αυτοί φαίνεται στο Rock and Roll να είναι άπληστοι, για αυτό και ταιριάξαμε. 

Δεν ξέρω τι θα έγραφα αν αυτός ο δεύτερος μεγάλος δίσκος των Dark Rags δεν μου πολυάρεσε, μιας που τα παιδιά με τιμούν με την φιλία τους από τις πρώτες τους μέρες (και κάποιοι από αυτούς, από ακόμη παλιότερα). Θα μου ήταν πολύ δύσκολο να αρπάξω το φτυάρι μου όπως δίχως δεύτερη σκέψη και έλεος συνήθιζε να κάνει ο αγαπητός αρχισυντάκτης μας σε φίλους, γνωστούς και αγνώστους. 

Ευτυχώς όμως για μένα, οι Dark Rags φρόντισαν να μη με φέρουν σε τέτοια δύσκολη θέση, δουλεύοντας πολύ το διάστημα που μεσολάβησε από την τελευταία τους κυκλοφορία και δίνοντας με την πολύτιμη βοήθεια της πολύ καλής, ερχόμενης λες από τα ένδοξα underground 80's παραγωγής με τον Γιάννη Βούλγαρη των Bazooka πίσω απ' τη κονσόλα, τον ποιο θυμωμένο και συνάμα συναισθηματικό εαυτό τους στα έντεκα (συν δύο bonus tracks στο CD που εσωκλείεται στον δίσκο βινυλίου) κομμάτια του Paranoia Blues, με φοβερό παίξιμο από όλους τους που σαν λογικό συμπέρασμα καταλήγει να είναι η καλύτερή τους ως τώρα δουλειά. 

Ένα blues, ωδή στην παράνοια των χρόνων και των ημερών, που ανοίγει με το κέντημα των δύο κιθάρων του εναρκτήριου Down The Road -μου έφερε στο νου τις μέρες που οι Chris Wilson και Robin Willis μεγαλουργούσαν στους Barracudas-, παίρνει φόρα σαν πληγωμένος ταύρος στο Devil's Medicine για να ξεχυθεί με άγριες σαρωτικές διαθέσεις στο Street Punk Rock της τριπλέτας Gone Away-The High Life-Hide My Shame, για να ρίξει την ταχύτητα στο μεθυσμένο με κρασί και τριαντάφυλλα Fool For You, ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου αλλά και της χρονιάς και γενικά και λίγα λέω και άστα να πάνε βγαίνουν ακόμη τέτοια τραγούδια ρε παιδιά? που κλείνει και την πρώτη πλευρά. 

Η δεύτερη πλευρά ανοίγει και πάλι με ένα παρανοϊκό και... moody blues στα χνάρια του Fool, το Misery Is My Name όπου η rhythm section και πάλι κόβει για να μπορούν να μοιράζουν και να κάνουν κέντα οι κιθάρες και η φωνή, ενώ αμέσως μετά το γκάζι ξαναπηγαίνει στο κόκκινο όπου και μένει πατημένο και στα τέσσερα τραγούδια που ολοκληρώνουν τον δίσκο, με την κραυγή του τελευταίου κομματιού Baby Scream να προέρχεται σίγουρα από την θέα των φαντασμάτων του Johnny Thunders και του Stiv Bators που άκουσαν οικείους ήχους και κατέβηκαν ή πιο σωστά ανέβηκαν ξανά για λίγο στα μέρη μας να το ρίξουν λίγο έξω. 

Στο CD όμως υπάρχει και συνέχεια με το Underground από το 2012 που λέγαμε παραπάνω, και μια ωραία διασκευή στο έτσι κι αλλιώς φοβερό και σπαραξικάρδιο So Many Tears των Koolkings από το Shocked and Amazed του 1991. 

Οι παρέα των Dark Rags -γιατί πρώτα παρέα είναι οι τέσσερεις τους και μετά συγκρότημα- με το Paranoia Blues καταθέτουν έναν rock and roll δίσκο που το καβούκι της "ελληνικής σκηνής" του πέφτει στενό τέτοια δισκάρα που είναι, και αυτό το κατάλαβαν καλά οι υπεύθυνοι της καλής γαλλικής Closer records που ανέλαβαν την κυκλοφορία του.
Σειρά έχει τώρα το κοινό, αντέχει άραγε να εκτιμά αυτή την μουσική χωρίς φρου φρου, αρώματα, εγχώριο ή εισαγόμενο hype, παρά μόνο γυμνή με τα ματωμένα μα πάντοτε δυνατά για μεθυσμένες πτήσεις, φτερά της;

Πρώτη δημοσίευση στο mic.gr

The Dark Rags

Paranoia on Closer records

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Cheap Chaser




Από τη Τουλούζη της Γαλλίας μας έρχονται οι Cheap Chaser με δυνατές κιθάρες και ακόμη πιο δυνατά φωνητικά που δεν…φωνάζουν για το τίποτα, και αν αφιερώσετε λίγο χρόνο να ακούσετε τη μουσική τους στο bandcamp ή έστω το Wild Cold City (συν ένα αγνώστου τίτλου μα το ίδιο δολοφονικό hidden track που συνεχίζει κολλητά αμέσως μετά το τέλος του) δεν μπορεί παρά να συμφωνήσετε μαζί μου ότι, ούτε τα μπλουζάκια των Wipers και της Alternative Tentacles φαντάζουν παράταιρα πάνω τους, ούτε ο ιδρώτας που είναι φως φανάρι ότι χύνουν στις συναυλίες τους, πάει χαμένος. 
Με άλλα λόγια…πολύ καλό ανεξάρτητο θορυβώδες rock με σημείο αναφοράς τα 90’s - σε σημεία ακούγονται σαν κάποιες αγαπημένες ελληνικές μπάντες εκείνης της εποχής- αλλά και το αμερικάνικο Punk των 80’s, ενώ στις τάξεις τους είναι ανακατεμένα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο δύο από τα φοβερά παιδία του Γαλλικού rock της τελευταίας δεκαετίας. Οι Dusty One (κιθάρα) και LoSpider (παραγωγή). 
Το Cheap Chaser EP του 2010, το Iron Heel LP του 2013 και το φετινό επτάϊντσο Weird Cat/ Afraid είναι η ως τώρα δισκογραφική τους σοδειά, αλλά νομίζω ότι έχουν πολύ και καλό πράμα ακόμη να δώσουν.


Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Still Caves




Να είναι άραγε ότι η σπηλιά τους βρίσκεται πέρα ψηλά εκεί στο Portland, στις μπάντες του οποίου εκ παλαιόθεν χαρίζουμε πόντους πριν καν τις ακούσουμε?
Η μήπως να είναι απλά το καθόλου πρωτότυπο, μα απόλυτα ειλικρινές,  άγριο και βάρβαρο μα πάντοτε μελωδικό, psych punk που επιδίδονται μετά μανίας, και που ουκ ολίγες φορές, σβήνοντας τα όποια ψυχεδελικά έχουν κατεβάσει με μπόλικο γουίσκι και μπύρα, γρατζουνώντας αλύπητα τις κιθάρες, φαίνονται να ξεχνούν το πρώτο συστατικό?
Ότι και να είναι αυτό που τους κάνει τόσο εύγευστους στ’ αυτιά μου, δεν θα καθίσω να λύσω το μυστήριο τώρα…έχω ήδη μπει στην μοναδική χρονοκάψουλα που έχει κατασκευάσει και μου έχει δωρίσει ο γκουρού μου, ο γνωστός Γουλουμούλου Γκάουγκερ, και κάνω λίγο όπισθεν φτάνοντας μέχρι το 2012 όπου και κυκλοφόρησαν το πρώτο και μοναδικό τους EP (ψηφιακό και κασέτα) ως τώρα, με τίτλο Static Lips και έξι κομμάτια το ένα καλύτερο απ’ το άλλο, φτάνω στο 2012 λοιπόν, και διορθώνω το λάθος μου να μην τους έχω συμπεριλάβει στη λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς –μα αφού δεν τους είχες ακούσει ψιθυρίζει φοβισμένα το λίγο μυαλό που μου έχει απομείνει-, το αγνοώ όμως επιδεικτικά και αλλάζοντας ταχύτητα, γκαζώνω ευθεία για κάπου στο 2015 όπου υπάρχει περίπτωση να βγει ο πρώτος τους δίσκος, τεντώνω τα αυτιά μου σαν κεραίες στην έρημο, και περιμένω να ακούσω οκάδες από fuzz να πέφτουν σαν άμμος πάνω τους…
Αν τα καταφέρω, όταν επιστρέψω θα σας πω εντυπώσεις…



 

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

the devil, john lawman and a majority behind


Απ’ το κρεβάτι του πετάχτηκε τη χαραυγή
ο Διάβολος μέσ’ απ’ το θειάφι και βγήκε περιοδεία
στο νοικοκυρεμένο χτηματάκι του τη γή,
να δει τι γίνονται τα ζώα του, πως πάνε από υγεία.

Δρόμο παίρνει και δρόμο αφήνει,
ανεβοκατεβαίνει λόφους, περνάει κάμπους, λαγκαδιές,
και δώσ’ του πίσω-μπρός τινάζει τη μακριά ουρά του
και τον αέρα σκίζει
σαν αρχοντάνθρωπος που ολοένα το μπαστούνι του
στριφογυρίζει.

Είδε ένα δικαστή που εσκότωνε μια οχιά
δίπλα στον αχυρώνα του, πάνω σ’ένα βουνό κοπριά·
κι ο Διάβολος κρυφογέλασε, γιατί άξαφνα στου νου του
ζωντάνεψε η μορφή του Κάιν και του Άβελ, του αδελφού του.

Είδε ένα δεσμοφύλακα που ίσαμε να μετρήσεις τρία
Τις αλυσίδες φόρεσε σε κάποιον ταραξία.
«Τι επιδέξια», θαύμασε, «κουνάει τα δάχτυλά του
αυτός που αφοσιώνεται με πάθος στη δουλειά του».

Καθώς περνούσε από μια σύναξη μεθοδιστών
είδε μια γνωριμία του παλιά·-
που κράταγε στο χέρι της ένα ιερό κλειδί,
κι ο Διάβολος χαιρέτησε με υπόκλιση βαθειά.

Μα εκείνη ακατάδεχτη δεν του ‘δωσε σημασία
είπε μονάχα: «Άπαγε. Εγώ είμαι η θρησκεία».
κι ευθύς γυρνώντας στου Κυρίου – τη μεριά
σαν λιγωμένη περιστέρα τον σαΐτεψε με μια λοξή ματιά.

Είδε έναν υπουργό
(από ‘κείνους που συμπαθούσε)
να μπαίνει μέσα στη Βουλή
και πίσω του η πλειοψηφία τον ακολουθούσε.

text: Μερικά τετράστιχα από το ποίημα του Samuel Taylor Coleridge – The Devil’s Thoughts, στα ελληνικά μέσα από το βιβλίο "Οι περιπλανήσεις του Κάιν. Οι σκέψεις του διαβόλου", μετάφραση Ε.Χ. Γονατάς, εκδόσεις Στιγμή 2004.
music: Roky Erickson & the Explosives – John Lawman, Gremlins Have Pictures LP, Pink Dust 1986.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

out tonite


Διέσχισα την αυλή με τους αστερισμούς από πάνω μου ν’ αντικρίζουν, όπως σκέφτηκα, το πρώτο πλάσμα του είδους στην ακοίμητη επαγρύπνησή τους. Διέσχισα τους διαδρόμους, ξένος στο ίδιο μου το σπίτι, και φτάνοντας στο δωμάτιο μου είδα για πρώτη φορά τη μορφή του Έντουαρντ Χάυντ. 

Εδώ πρέπει να μιλήσω θεωρητικά και να πω όχι αυτό που γνωρίζω, αλλά αυτό που υποθέτω ως πιθανότερο. Η κακή πλευρά του εαυτού μου, στην οποία είχα αποδώσει τώρα τον κυρίαρχο ρόλο, ήταν λιγότερο ρωμαλέα και ανεπτυγμένη από την καλή πλευρά, που μόλις είχα εκθρονίσει. Επίσης, η ζωή μου ήταν τελικά κατά τα εννέα δέκατα μια ζωή μόχθων, αρετής και αυτοελέγχου· έτσι, η κακή μου πλευρά ήταν λιγότερο ασκημένη και ταυτόχρονα λιγότερο καταπονημένη. Γι’ αυτό νομίζω ότι ο Έντουαρντ Χάυντ ήταν τόσο πιο κοντός, αδύνατος, και νέος από τον Χένρυ Τζέκυλλ. Επίσης, όπως το καλό ακτινοβολούσε στην όψη του ενός, έτσι και το κακό (το οποίο πιστεύω πάντα ότι είναι η καταστροφική πλευρά του ανθρώπου) είχε αφήσει στο σώμα εκείνο ένα αποτύπωμα παραμόρφωσης και εκφυλισμού. Κι όμως, όταν κοιτούσα το άσχημο είδωλο στον καθρέφτη, δεν αισθανόμουν καμιά αηδία, αλλά μάλλον ένα σκίρτημα καλωσορίσματος. Ήταν κι αυτός εαυτός μου· φυσικός κι ανθρώπινος. Στα μάτια μου αποτελούσε μια πιο ζωηρή, πιο εκφραστική και μοναδική εικόνα του πνεύματος από την ατελή, διχασμένη μορφή που αποκαλούσα δική μου. 

Και για την ώρα είχα απόλυτο δίκιο. Όταν ήμουν ο Έντουαρντ Χάυντ κανείς δεν μπορούσε να με πλησιάσει για πρώτη φορά, χωρίς να νιώσει το δέρμα του να ανατριχιάζει. Διότι, κατά την άποψή μου, όλα τα ανθρώπινα όντα, όπως τα ξέρουμε αποτελούνται από μια σύνθεση του καλού και του κακού. Ο Έντουαρντ Χάυντ, μόνος σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, αποτελούνταν αμιγώς από το κακό. 

text: Robert Louis Stevenson - Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde (1886), στα ελληνικά Δρ.Τζέκυλλ και κ. Χάυντ, μετάφραση Ανδρέας Αποστολίδης, εκδόσεις Πατάκη 1992. 
music + image: The Hydes – Out Tonite, Out Tonite/ Sun Won't Go Down 7”, Corduroy records, 1998.