Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Kleiner Man – was nun?



Μόλις πριν λίγο βγήκε από του Λέμαν, προσωπάρχη των Καταστημάτων Μάντελ, ζήτησε μια θέση εκεί και την πήρε, μια επαγγελματική συναλλαγή πολύ απλή. Αλλά κάπου μέσα του ο Πίνεμπεργκ νιώθει ότι εξαιτίας αυτής της συναλλαγής, και παρόλο που βρίσκεται πάλι από την πλευρά εκείνων που βγάζουν τα προς το ζην, νιώθει πιο κοντά σ’ αυτούς που δεν κερδίζουν τίποτε παρά σ’ αυτούς που κερδίζουν πολλά.
Είναι ένας απ’ αυτούς, μπορεί από τη μια μέρα στην άλλη να βρεθεί κι αυτός εδώ να περιμένει, δε μπορεί να κάνει τίποτε γι’ αυτό, τίποτε δεν τον προστατεύει.
Αλληλεγγύη των υπαλλήλων, έκκληση στον γερμανικό λαό, η εθνική κοινότητα, υπάρχει μόνο μια κοινότητα, η μικροβιακή κοινότητα, δεν πα’ να ψοφήσεις, τι σημασία έχει, υπάρχουν εκατομμύρια σαν εσένα.


text : Hans Fallada – Kleiner Man – was nun? (1932), στα ελληνικά: «Και τώρα ανθρωπάκο;», μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου, εκδόσεις Gutenberg 2017.
music: Spasmodique – The Prophet, Exploring the Magnificent Sound of the Portastudio (sessions from 1982-83), Digital Release 2013. 

another one orphan Fallada



Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

μια κρατημένη ανάσα*



*Στη μνήμη του Θοδωρή του «Τρυποκάρυδου»... καλό ταξίδι ρε φίλε.

Η αιωνιότητα είναι μικρή, δεν είναι τίποτ’ άλλο πέρα από μια κρατημένη ανάσα. Βρέθηκα αρκετές φορές εκεί μέσα, όταν παρέλυαν τα πνευμόνια μου. Είναι σαν να μπαίνεις σ’ ένα παρεκκλήσι. Αυτό είναι το σημείο που τελειώνουν όλοι οι δρόμοι.

... «Αυθαίρετα μπορεί να ζει ο καθένας» λέει ένα γνωστό ρητό· η αλήθεια όμως είναι ότι αυθαίρετα δεν μπορεί να ζήσει κανείς.

text: Ernst Junger - Afrikanische spiele (1936), στα ελληνικά: «Παιχνίδια της Αφρικής», μετάφραση Ελένη Φαφούτη, εκδόσεις Νεφέλη 1987.
music: Edgar Broughton Band – Evening Over Rooftops, self-titled LP, Harvest records 1971.


Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Top Down



Αν ήμουν απ το Πόρτλαντ (Όρεγκον γιου νόου) κι έπαιζα μουσική σ ένα κλασσικό power τρίο, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, οι δύο από τους οποίους διπλοθεσίτες που μοιράζονται τα φωνητικά, γυναικεία και ανδρικά, αν με ηχογραφούσε και μου έκανε παραγωγή ο ίδιος ο Θεός του τόπου, που για μας τους κοινούς θνητούς ακούει στο όνομα Fred Cole, αν συνέβαιναν όλ αυτά που λέτε, τι πιο φυσικό απ το ν αποτελούσα την καταλληλότερη επιλογή, ένα orphan drug ας πούμε, για τους αιώνια καταδικασμένους πάσχοντες από εκείνη την ανίατη αρρώστια, που οι γιατροί ονόμασαν Δεδμουνίαση... (και δεν θέλω γέλια, σεβαστείτε παρακαλώ, τους απανταχού ασθενείς).